Walking my cat named Dog - Norma Tanega
Ludiek en bescheiden protest
1966. Onder het huiswerk maken luisterde ik met één oor naar de muziek uit mijn transistorradiootje. Tussen het gitaargeweld van populaire groepen als de Stones, de Kinks en de Beatles klonk ineens een afwijkend geluid. Een astmatisch mondharmonica liet wat dunne klankjes horen ... dat viel op tussen de luide beatklanken!
Maar ik viel bijna van mijn stoel toen ik de tekst hoorde: een mooie damesalt beschreef haar dagelijkse wandeling in New York met haar kat aan een riempje. Het nummer werd voornamelijk gedraaid op Radio London en Radio Luxemburg en daarom hoorde ik het niet al te vaak. In die tijd had je ook nog geen playlists, je had eigenlijk helemaal niets om op terug te vallen als je eens wat meer over iets of iemand wilde weten. De duistere middeleeuwen dus.
Norma Tanega
Norma was de dochter van een Filipijnse vader en een Panamese moeder. Ze groeide op in Californië maar verhuisde voor een muzikale loopbaan naar de folkscene in New York, waar ze werd opgemerkt door Bob Gaudio, ex-lid van de Four Seasons en hitschrijver, die hielp haar carrière van de grond te krijgen.
Begin 1966 scoorde zij een kleine hit met 'Walking my cat named Dog' wat bedoeld was als bescheiden protest tegen het feit dat ze in haar New Yorkse appartement geen hond mocht houden. Dan maar een kat. De rest van haar plaatopnames was minder succesvol, maar haar reputatie was groot genoeg om op toernee te kunnen gaan met o.a. Gene Pitney en Bobby Goldsboro. Ook Europa werd op deze toer bezocht en in Londen ontmoette zij Dusty Springfield. Het was liefde op het eerste gezicht tussen die twee en Norma bleef bij Dusty in Londen wonen tot het onvermijdelijke einde van hun liefde. Ze schreef ook een aantal songs voor Dusty, waaronder een aantal B-kantjes, maar het is moeilijk daar iets over terug te vinden. Op den duur bleek hun relatie niet houdbaar omdat de karakters te zeer verschilden. Dusty hield met heel haar hart van haar carrière en de glamour van de showbizz. Norma verlangde naar een rustig leven buiten de schijnwerpers en een eigen werkkring in de beeldende kunsten.
Na haar terugkomst in Amerika besloot Norma daarom in het onderwijs te gaan werken. Ze gaf o.a. les in muziek, beeldende kunsten en Engels en was zeer populair bij haar studenten. Daarnaast maakte zij naam als schilder en speelde zij (voornamelijk percussie) in allerlei bands.
Covers van Walking my cat named Dog werden o.a. uitgevoerd door Barry McGuire en Dr. Hook. Maar niemand haalt het bij het origineel, het ingetogen, grappige liedje over een vrouw en een kat in de grote stad. De cover van They Might be Giants klinkt beter en is bovendien voorzien van een leuk tekenfilmpje.
Hier vind je haar eigen versie.
Annemarie Broek